Kapłaństwo, dawać ludziom Chrystusa

dawać ludziom Chrystusa

?Kapłaństwo to miłość Serca Jezusowego? – to wzruszające wyrażenie świętego proboszcza z Ars stało się dla papieża Benedykta XVI motywem, aby przywołać z uznaniem ten ogromny dar, jaki dla Kościoła i całego świata stanowią kapłani. Papież ma na myśli wszystkich księży, którzy codziennie przypominają wierzącym i całemu światu słowa i gesty Chrystusa, i sami starają się przylgnąć do Niego swymi myślami, wolą, uczuciami i stylem życia. Benedykt XVI pragnie dostrzec ich apostolski trud, ofiarną i ukrytą służbę, ich uniwersalną miłość. Pragnie również przywołać odważną wierność wielu kapłanów, którzy pośród trudności i niezrozumienia pozostają wierni swej misji: być ?przyjaciółmi Chrystusa?, przez Niego powołanymi i posłanymi.

od kapłana oczekują Chrystusa

Aby uświadomić sobie wielkość tego daru, czym jest on przede wszystkim dla współczesnego człowieka, warto sięgnąć do refleksji poprzednika obecnego papieża, do myśli Jana Pawła II zawartych w jego książce Dar i Tajemnica, którą napisał z okazji 50-lecia swoich święceń kapłańskich.

Na temat misji kapłańskiej znajdziemy tam następujące stwierdzenie: ?Oczekiwania współczesnego człowieka w stosunku do kapłana sprowadzają się w istocie do jednego, wielkiego oczekiwania: pragnie on Chrystusa. O wszystko inne może zwrócić się do świeckich – kapłana prosi o Chrystusa?. Kapłan nie musi być fachowcem w żadnej innej dziedzinie – komputerach, polityce, ekonomii, rolnictwie – na tym świeccy znają się o wiele lepiej od niego. Do kapłana ludzie przyjdą po Chrystusa i nie wybaczą mu, odejdą od niego, pójdą Go szukać gdzie indziej, jeśli on im Go nie da. Ten głód Chrystusa, jaki trawi każde ludzkie serce jest najmocniejszym argumentem za tym, że kapłani są potrzebni, że w każdym pokoleniu potrzeba ludzi, którzy to zrozumieją i odpowiedzą na Boże wezwanie, aby całe swoje życie poświęcić tej jednej sprawie: dawać ludziom Chrystusa.
kaplanstwo-czas-serca-kaplan-104
W jaki sposób kapłan daje ludziom Chrystusa? Jaką postawę winien przyjąć, aby stanąć na wysokości tego niezwykłego zadania? Skoncentrujmy się na tym co najważniejsze: kapłan daje ludziom Chrystusa przede wszystkim przez sprawowanie Eucharystii, sakramentu pojednania i przepowiadanie słowa Bożego.

szafarz Eucharystii

?Tajemnicza i przejmująca jest władza, jaką kapłan ma nad Ciałem Eucharystycznym Chrystusa. Mocą tej władzy staje się on szafarzem największego dobra Odkupienia, daje bowiem ludziom samego Odkupiciela. Tak więc sprawowanie Eucharystii jest największą, najświętszą czynnością każdego prezbitera?. Ludzie przychodzą do kapłana po Chrystusa, w Eucharystii pragną nakarmić się Jego ciałem, które daje życie wieczne.

W konsekwencji Eucharystia będzie wymagała od kapłana, aby oddawał swoje życie razem z Chrystusem. Codziennie powtarza przecież Jego słowa: ?To jest ciało moje, które za Was będzie wydane…?. Dla Niego musi zaangażować swoje ludzkie siły, energię, entuzjazm, dla niego ofiarowuje swoje zdrowie, czas – na podobieństwo Jego ciała wydanego za nas, dla naszego zbawienia.

Kapłaństwo jest równocześnie zmierzaniem wraz z Jezusem ku Jerozolimie, jest dojrzewaniem do pełni ofiary. Tą drogą kroczy się nie dla honorów, nie dla chwały ludzkiej, ale – by razem z Nim złożyć głowę na drzewie krzyża, w sposób, jaki on sam wybierze. Inna perspektywa kapłaństwa będzie wykrzywiona. W obrzędach święceń kandydat słyszy zachętę: ?Prowadź życie zgodne z tajemnicą Pańskiego krzyża?, tego krzyża, którego pamiątkę będzie sprawował w Eucharystii. I dlatego kapłan nie może Chrystusowi wyliczać godzin, wolnych dni, nadmiaru pracy. Do tego dochodzi zmaganie się z ludzkimi słabościami, zadawanie śmierci temu, co przyziemne również w kapłańskich członkach. Pomimo to radość daru pozostanie zawsze większa. Jak napisał Jan Paweł II we wspomnianej już książce Dar i Tajemnica: ?Przez co bowiem człowiek spełnia się bardziej, niż przez to, że może codziennie składać w osobie Chrystusa ofiarę Odkupieńczą, tę samą, którą Chrystus złożył na krzyżu??.

sługa pojednania

Bardzo odczuwalnie kapłan daje wiernym Chrystusa w konfesjonale. To wielka misja przekazana w kapłańskie ręce: przywracanie ludziom Bożego pokoju, nawet spokoju sumienia, przywracanie im wolności dzieci Bożych. Owszem, wymaga trudu siedzenia w konfesjonale, cierpliwego wysłuchiwania boleści ludzkich sumień, odrywania się od innych, na pozór ważniejszych i pilniejszych zajęć duszpasterskich. Chociaż jednak szafowanie tego sakramentu stanowi cząstkę kapłańskiego krzyża, to jednak daje też poczucie satysfakcji, że chociaż kapłan sam jest słabym i grzesznym człowiekiem, a jednak daje ludziom przystęp do zbawiającego Jezusa – bo odchodzą od konfesjonału pojednani z Bogiem, z podniesioną głową, z nowymi siłami do zmagania się z tym, co niesie życie.

głosiciel słowa Bożego

I wreszcie proklamowanie Ewangelii – jedno z najpiękniejszych zadań kapłańskich. Ludzie nie oczekują od kapłana srebra i złota, niekoniecznie też musi być kaznodzieją złotoustym, ale wyglądają Bożego słowa, które płynie z wiary, daje światło, wskazuje drogę, pokrzepia serca, przenika aż do szpiku kości. Od kapłana ludzie oczekują Chrystusa, Jego słowa, bo nie samym chlebem żyje człowiek. Biada zatem kapłanowi, gdyby nie głosił Ewangelii? A nieraz to głoszenie trzeba okupić wielorakim bólem. Najpierw bólem rodzenia słowa: co powiedzieć ludziom, jakie dobrać słowa i obrazy. Do tego dochodzi lęk przed słowem: słowo, które kapłan głosi innym jest mieczem obosiecznym, uderza i w niego samego, przynagla, czasem zawstydza, zawsze przerasta – wszak jest słowem Bożym. I jeszcze czasami gorzki smak obojętności, wrażenie bezowocności głoszonego słowa, czy to w kościele, czy na katechezie. Uczeń jednak nie przewyższa Mistrza, a On też cierpiał z powodu odrzucenia. Pomimo to wzywa kapłanów: ?Głoś w porę i nie w porę!?.

W tym mierzeniu się ze słowem Bożym wciąż aktualne pozostają słowa z liturgii święceń kapłańskich: ?Rozważajcie, co czynicie, naśladujcie to, czego dokonujecie?. Kapłan musi rozważać słowo Boże i żyć nim jako pierwszy, aby nie pozostało bezowocne u tych, którym je głosi, którzy na niego patrzą i biorą z niego przykład.

Trzeba wciąż nalegać na Pana żniwa, aby posyłał na nie swoich robotników, ludzi ofiarnych, wspaniałomyślnych, którzy sami zauroczeni Chrystusem i Jego misją, będą Nim obdarzać spragnionych ludzi.

ks. Dariusz Salamon SCJ

(Kraków)

czas-serca-okladka 104

hastagi na stronie:

#cytaty o kapłaństwie#kapłaństwo cytaty#życzenia na jubileusz kapłaństwa#jubileusz kapłaństwa wiersze#życzenia na 50 lecie kapłaństwa#jubileusz kapłaństwa życzenia#jan paweł ii o kapłaństwie cytaty#cytaty kapłaństwo#życzenia z okazji 50 lecia kapłaństwa#wiersze na jubileusz kapłaństwa

Related posts

Top