Kim jest homoseksualista?

Kim jest homoseksualista?

Czy homoseksualizm jest chorobą? Czy jest możliwą „do wyboru” odmienną orientacją? Czy osoba przejawiająca zachowania homoseksualne taką się urodziła? Te i inne pytania zadaje sobie dziś wiele osób. Temat bowiem zaciekawia, jest zjawiskiem innym od tego, z czym stykamy się na co dzień, a obecnie stał się problemem popularnym, nagłośnionym przez media oraz rozpropagowanym przez samych homoseksualistów.

Przyczyny homoseksualizmu

Odpowiedzi na to zagadnienie próbuje od wielu lat udzielić psychologia. Pierwsze badania opublikowano już w latach czterdziestych XX wieku w USA, tuż po II wojnie światowej. Był to tak zwany raport Kinseya, w którym badacz zadawał homoseksualistom pytanie o przyczynę ich zachowań. Wyniki były znaczące: ponad 60% osób uznało, że ich orientacja stanowi wynik nieprawidłowych relacji w rodzinie. Interpretowano to następująco: chłopiec poszukuje ideału mężczyzny, kogoś z kim mógłby się zidentyfikować, kto byłby dla niego wzorem. Jeśli nie jest nim ojciec, chłopiec znajduje kogoś innego. Może się zdarzyć, iż natrafi na homoseksualistę, kuzyna, który sam ma nieuporządkowaną seksualność, trenera, który przekracza granice kontaktów fizycznych ze swoimi podopiecznymi; wówczas chłopiec sam staje się homoseksualistą. Inne przyczyny, jakie były uwzględniane w badaniu, to cechy charakteru i uwarunkowania towarzyskie. Jedynie 9% osób stwierdziło: „taki się urodziłem”, zatem 91% homoseksualistów wskazało na przyczyny zewnętrzne.

Minęło wiele lat od Raportu Kinseya. Naukowcy jeszcze nieraz zadawali pytanie o przyczyny homoseksualizmu. Szukano odpowiedzi między innymi badając zwierzęta, obserwując jądra podwzgórza u mężczyzn i kobiet, a także analizując kod genetyczny. Wyniki badań dobrze podsumowuje zdanie Richarda Cohena, znanego terapeuty amerykańskiego. Stwierdza on wprost: „Istnieje przeważająca liczba dowodów naukowych z ostatnich osiemdziesięciu lat, ukazujących homoseksualizm jako stan nabyty”. Zatem „nikt nie rodzi się homoseksualistą, a skoro ktoś się czegoś nauczył, może się tego oduczyć”. Cohen napisał książkę, której tytuł w tłumaczeniu brzmi: „Wyjść na prostą”. Jest to swoisty program działania dla osób pragnących zmienić swoje zachowania i myślenie „homoseksualne” w kierunku relacji heteroseksualnych. Książka przynosi wiarygodne dane, ponieważ jest poparta osobistym świadectwem życia autora, który sam był kiedyś homoseksualistą.

Definiowanie homoseksualizmu

1. Homoseksualizm jest objawem

reakcja obronna na aktualne konflikty

reakcja na nierozwiązane problemy z dzieciństwa

popęd do spełniania swoich potrzeb emocjonalnych

2. Homoseksualizm jest stanem o podłożu emocjonalnym

potrzeba miłości

potrzeba identyfikacji płciowej

lęk przed intymnością w relacji z osobą przeciwnej płci

3. Homoseksualizm jest zaburzeniem więzi z tą samą płcią

brak więzi z rodzicem tej samej płci

brak więzi z osobą tej samej płci

brak więzi z własnym ciałem

brak więzi z własną płcią

Zaburzenie więzi z tą samą płcią

(Same Sex Attachment Disorder – SSAD)

Richard Cohen, M. A., styczeń 1999

Kwestia zaburzenia

W środowiskach medycznych homoseksualizm nie jest dziś traktowany jako zaburzenie lub choroba psychiczna. Zmiana dokonała się w 1973 roku, kiedy zarząd American Psychiatric Association (APA) przegłosował usunięcie homoseksualizmu z listy zaburzeń psychicznych. Do decyzji, przekreślającej mające za sobą stuletnią tradycję stanowisko profesjonalne, przychylił się również American Psychological Association.

Mimo oficjalnego stanowiska APA, znaczna liczba psychiatrów wyraża pogląd przeciwny. Badania przeprowadzone cztery lata po decyzji APA przez pismo „Medical Aspects of Human Sexuality” wykazały, że 69% respondentów–psychiatrów zgodziło się, że „homoseksualizm jest zwykle patologicznym przystosowaniem, przeciwieństwem normalnego wariantu”. Okazało się, iż na decyzję z 1973 roku znaczący wpływ wywarło tzw. lobby homoseksualne.

Co na to Kościół?

Stanowisko Kościoła Katolickiego jest niezmienne od wielu lat. Magisterium zdecydowanie potępia czyny homoseksualne jako niezgodne z przykazaniami. Odwołuje się przy tym do Pisma Świętego, między innymi do Listu św. Pawła do Rzymian: „…Dlatego to wydał ich Bóg na pastwę bezecnych namiętności: mianowicie kobiety ich przemieniły pożycie zgodne z naturą na przeciwne naturze. Podobnie też i mężczyźni, porzuciwszy normalne współżycie z kobietą, zapałali nawzajem żądzą ku sobie…” (Rz 1, 26- 27). Jednocześnie Kościół zwraca uwagę na odróżnienie osoby, która ma skłonności homoseksualne, od czynów, które popełnia. Sama osoba zasługuje na współczucie i zrozumienie oraz winna być otoczona troską duszpasterską. Trzeba natomiast wskazać na niegodziwość działań homoseksualnych i zachęcać do zachowania czystości.

Jak pomóc?

Jeśli zauważymy, że ktoś przejawia zachowania homoseksualne, należy spokojnie porozmawiać z taką osobą. Jest wiele dróg pomocy. Trzeba jednak być ostrożnym, zanim postawi się diagnozę o czyimś homoseksualizmie. Zdarza się bowiem, iż młodzi ludzie sygnalizują problem, odwołując się do swoich myśli i wyobrażeń. Często są one naturalnym etapem w ich rozwoju psychoseksualnym i nie należy niepotrzebnie wzmagać niepokoju. Każdy nastolatek ma w pewnym okresie życia problem z samookreśleniem, poszukuje własnej tożsamości. Nawiązywanie relacji z osobami tej samej płci jest pierwotne w jego rozwoju w stosunku do wchodzenia w relacje heteroseksualne.

Jeżeli jednak problem homoseksualizmu rzeczywiście zostanie rozpoznany, można daną osobę skierować do psychologa albo do organizacji zajmującej się pomocą osobom homoseksualnym. Jedną z nich jest „Odwaga”, działająca przy ruchu Światło – Życie w Lublinie. Łączy ona pracę duszpasterską z pomocą psychologiczną i psychoterapeutyczną. Organizuje spotkania indywidualne oraz grupy wsparcia, których naczelną zasadą działania jest „pomoc osobom o skłonnościach homoseksualnych w trwaniu w czystości”. Cel terapii stanowi przejście od homo do heteroseksualizmu. Ośrodek organizuje również konferencje międzynarodowe, na które zapraszani są terapeuci o światowej sławie w dziedzinie zmiany orientacji, jak np. cytowany wcześniej Amerykanin Richard Cohen.

Należy pamiętać, by osobie, u której wystąpi opisany problem, okazać szacunek i zrozumienie. Sam temat trzeba poruszać z delikatnością i taktem. Dobrze jest być optymistą: jeśli osoba pragnie zmiany – wzbudzić w niej wiarę w powodzenie jej pragnień, jeśli nie chce „wyjść na prostą” – modlić się.

Drogi wyjścia

– znalezienie grupy wsparcia,

– lektura Pisma Świętego,

– uprawianie sportu,

– spotkania z przyjaciółmi,

– unikanie miejsc, w których można spotkać osoby homoseksualne,

– studiowanie literatury,

– stosowanie diety,

– wizyta u psychologa.

Joanna Marszk

NOTKA

Joanna Marszk – mgr psychologii Uniwersytetu Jagiellońskiego

Bibliografia:

Augustyn J., Homoseksualizm a miłość, Wydawnictwo WAM, Kraków 1997.

Cohen R., Wyjść na prostą. Rozumienie i uzdrawianie homoseksualizmu, Wydawnictwo WAM, Kraków 2002.

Harvey J., Prawda o homoseksualizmie. Wołanie wiernych, Wydawnictwo Księży Marianów, Warszawa 1999.

Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Wydawnictwo Pallotinum, Poznań – Warszawa 1980.

hastagi na stronie:

#homoseksualista #kto to jest homoseksualista #kim jest homoseksualista #joanna marszk #kim jest homoseksualista marszk #ks piotr pawluśkiewicz o homoseksualizmie

Top